Amsterdam & Rotterdam

SERmagazine kwam langs en ging in gesprek met onze sous-chef Marc Krieg. Lees hieronder het hele artikel verschenen in de maart issue van het SERmagazinegeschreven door Ton Bennink


‘Het is nu tijd voor mij, echt tijd voor mij’

Zijn goed verzorgde uiterlijk was Marc Krieg’s (26) grootste ‘handicap’. Daardoor bleef hulp vaak uit en zwierf hij als dakloze vijf jaar door de straten van Amsterdam. Vier jaar geleden klopte hij aan bij De Nieuwe Poort op de Zuidas. Nu is hij sous-chef. ‘Ik leer van mezelf te houden.’

Ton Bennink

Van zijn zestiende tot zijn eenentwintigste zwierf Marc door Amsterdam. ‘Ik ken daar alle tuinhuisjes, steegjes en portiekjes.’ Zijn verzorgde uiterlijk was in die periode zijn grootste handicap. ‘Je zag niet dat ik problemen had, daardoor bleef hulp lang uit.’ Marc is kritisch op het beeld van daklozen dat geschetst wordt in tv-programma’s. ‘Het programma waarin bekende Nederlanders drie weken als dakloze door het leven gaan, stelt niks voor. Stel je niet aan, je weet dat je naar huis gaat. Een echte dakloze is van dag tot dag bezig om een slaapplaats en eten te regelen. Geef ze daarom ook liever eten en drinken dan geld. Ik zal dat nooit weigeren, omdat ik weet hoe belangrijk dat is. Zeker, ik ben ook besodemieterd omdat ik een dakloze in mijn woning opving. Maar daar ben ik alleen maar sterker door geworden.’

Geen ondergrond

Marc belandde als zestienjarige Hilversumse havist op straat. Zijn school en medeleerlingen hadden niets in de gaten.

‘Ik leer mezelf belangrijk te vinden’

De oorzaak lag, zoals zo vaak bij jonge daklozen, in conflicten thuis. Zijn ouders gingen scheiden. Marc nam als oudste zoon de zorg voor het gezin gedeeltelijk voor zijn rekening, er kwam een nieuwe man in het leven van zijn moeder en puber Marc was lastig. Hij vluchtte naar vrienden in Amsterdam totdat de gastvrijheid ook daar op was. Vervolgens ging hij zwerven. ‘Ik was geestelijk nog niet volgroeid. Ik had veel te vertellen, maar nog geen ondergrond. En veel mensen luisteren alleen naar volwassenen. Uiteindelijk kreeg ik een taakstraf voor het ontduiken van de leerplichtwet. Dat naar school gaan, was er namelijk niet meer bij. Ik schaamde me toch te veel voor mijn situatie. Via de organisatie Streetcorner, HVO Querido en Back to School ben ik langzaam maar zeker weer op de been gekomen.’

Van mezelf houden

‘Langzaam maar zeker, want nog steeds stoot ik me soms nog aan een steen.’ Die steen is vaak een rekening die te lang blijft liggen. ‘Omdat je van dag tot dag leeft, is twee weken erg ver weg. Die factuur? Ach dat zie ik wel. Totdat je een aanmaning krijgt of uithuiszetting dreigt. Dan word je weer herinnerd aan het verleden waar je nooit meer naar terug wilt. Positief blijven, stappen maken en genieten van de kleine dingen in het leven, daar ga ik voor. Ik leer van mezelf te houden, mezelf belangrijk vinden. Dat is erg moeilijk want veel mensen hebben me laten vallen toen ik nog in ontwikkeling was.’

De relatie met zijn moeder en stiefvader is inmiddels onverwacht verbeterd. Er is steeds meer contact. Met zijn biologische vader gaat het nog moeizaam. ‘Dat is jammer, maar aan een dood paard kun je niet trekken. Hij heeft een andere vrouw en een nieuw kind, dan is er weinig plaats voor mij.’

Een gezin

Bij De Nieuwe Poort klopte hij aan voor een stageplaats die noodzakelijk was voor het programma Back to School dat hij volgde. Zijn doel was de bediening, maar hij belandde in de keuken. ‘De toenmalige chef had zelf “een verleden” en zag wel wat in mij. Hij werkt nu niet meer hier, maar we hebben nog contact. Ik zie hem als een soort vaderfiguur.’

Voor iemand die soms twee weken als een eeuwigheid ziet, is het een lastige vraag, toch: hoe ziet het jaar 2028 er voor je uit? ‘Ik wil dan verder gegroeid zijn, ben waarschijnlijk nog bezig met koken, heb het liefst een wat groter appartement dan nu en ik wil graag een gezin. Het is nu tijd voor mij, echt tijd voor mij.’

Meedoen

In de participatiesamenleving moet iedereen meedoen. Lukt dat ook voor mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt en/of een beperking? Hoe vinden zij een plek op de arbeidsmarkt, wat zijn hun dromen en welke obstakels moeten ze overwinnen? Deel 22: Marc Krieg, sous-chef bij Huis voor ontmoeting en inspiratie De Nieuwe Poort Amsterdam.

 

Rob Ittmann, directeur De Nieuwe Poort:

‘Ik kan me niet heugen dat Marc een dag ziek is geweest’

‘De Zuidas is een metafoor voor een maatschappij waarin succes, geld, kort, bondig en snel leidend zijn. De Nieuwe Poort is een offline plek in een online tijdperk waar mensen kunnen onthaasten, anderen ontmoeten en terecht kunnen voor verdieping. Ontmoeting en inspiratie, dat zijn onze kernwoorden.

De helft van onze medewerkers voldoet niet aan het modelbeeld en komt bijvoorbeeld binnen via Back tot School of UWV. Marc is er één van. Hij werkt vijf dagen in de week en is erg loyaal. Ik kan me niet heugen dat hij een dag ziek is geweest. Oké, hij is een half jaartje weggeweest om bij een vegetarisch restaurant te werken. We hebben toen even moeten nadenken of we hem weer terug wilden nemen, maar dat hebben we gedaan en daar hebben we geen moment spijt van.’

De Nieuwe Poort is een sociale onderneming met vestigingen in Amsterdam en Rotterdam en in totaal vijftig medewerkers.