Amsterdam & Rotterdam

De Nieuwe Poort duikt in de wereld van jeugdwerkloosheid. Samen met wetenschappers, opiniemakers én jongeren zelf onderzoeken we de problemen, de oorzaken en de kansen. Voor een reeks prikkelende blogs vroegen we oud-minister van Sociale Zaken Ad Melkert: ‘Hoe brengen we echt verandering teweeg?’


Het WK-voetbal biedt een vierjaarlijkse generatieschouw. Hoe laag hangt de broek of hoe hoog sluit het shirt? Wat is de kleur van de schoen? En met welk kapsel en tatoeage zien we spelers op hun fashion sportwalk? Minstens zo interessant is het veranderde beeld van de culturele mix op het veld. Wie kan zich nog voorstellen dat in de finales van 1974 en 1978 Oranje 100% wit gekleurd was? Wie had ooit gedacht dat talloze BN-ers in 2018 uit de kast zouden komen als fan van het Marokkaanse team?

Een goed moment om stil te staan bij de omgekeerde wereld die we zien op de arbeidsmarkt. Het recente Intermediair Imago Onderzoek onder hbo’ers tot 45 jaar kan gemakkelijk tot een jubelstemming leiden; er wordt meer gewerkt dan ooit en er is een grote concurrentieslag gaande om mensen naar een andere baan te lokken. Maar wat óók naar voren komt uit het onderzoek, is dat naar verhouding allochtonen* een stuk ontevredener zijn over hun functie en bijbehorende arbeidsvoorwaarden. Dat ze eerder een andere baan zoeken maar tegelijkertijd een stuk pessimistischer zijn over de kans deze ook te vinden. Daar komt bovenop dat deze groep minder vaak benaderd wordt voor een nieuwe functie dan hun witte collega’s. Dit laatste geldt overigens ook voor vrouwen – de eerste reflex van recruiters is toch kennelijk om in te zetten op een ‘veilige’ witte man.

Zoals gezegd geldt dit voor hogeropgeleiden. Maar helaas is het op de verdere arbeidsmarkt niet veel beter. Een diploma van het middelbaar beroepsonderwijs of havo/vwo biedt de gewenste basis voor de beroepspraktijk. Maar uit een studie van het CPB blijkt dat lang niet iedereen die beroepspraktijk ook weet te bereiken. Hoe lager (of korter) de opleiding is, hoe groter de kans is dat jongeren op weg naar hun startkwalificatie (een havo-, vwo- of mbo-diploma van niveau 2 of hoger) uitvallen. Dit laatste leidt weer tot minder kansen op de arbeidsmarkt. Daarnaast zijn het vooral jongens met een allochtone achtergrond* die bovengemiddeld uitval vertonen en over de drempel tot een vaste werkplaats struikelen.

Deze economische tijd biedt nieuwe kansen om alles op alles te zetten. Er is ruimte op de markt, dus laten we deze ook benutten. Laten we ongediplomeerde jongeren banen en vrijere vormen van opleiding aanbieden. Laten we geld daarvoor opzijzetten, uit scholingsfondsen en potjes. Laten we met het geld dat op de lange termijn bespaard wordt aan uitkeringen, investeren in deze jongeren. Het is tijd voor actie. En hoewel pleiten voor positieve actie misschien niet past in een tijdgeest waarin onbegrip of onrust de boventoon voeren, is het juist nu nodig. Nodig om die inzet te tonen. Nodig om die extra stap te zetten. Want we leven niet meer in 1972 of 1978. Het is 2018 en het is hoog tijd om het héle multiculturele team van Nederland op de arbeidsmarkt op te stellen.

 

Ad Melkert is voormalig minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, en oud-partijleider van de PvdA. Als adviseur is hij betrokken bij het platform Jongeren, Werk en Hoop waarmee De Nieuwe Poort een duurzame oplossing wil vinden voor jeugdwerkloosheid in Nederland. Meer weten? Klik hier.

Lees hier de vorige blog van Ad Melkert.

*Voor de term ‘allochtoon’ wordt de standaarddefinitie van het CBS gehanteerd. Het gaat hier om mensen die zelf in het buitenland geboren zijn, of waarvan één of beide ouder(s) uit het buitenland komt.